Coronabanen zijn banen waar geen of beperkte scholing voor nodig is, maar die wél belangrijke verlichting kunnen bieden in de werkdruk. Hier een verslag van Hans van de Bovenkamp, één van die kanjers die zich voor Philadelphia inzet:

Na een lange tijd werkzoekend thuiszitten, in coronatijd, was het een verademing om bij Philadelphia te kunnen beginnen aan een coronabaan. Best een beetje gespannen ging ik op weg naar mijn eerste werkdag. Een avonddienst meteen. Nog nooit eerder gedaan. Gepokt en gemazeld in administratieve functies bij overheid, semioverheid en commerciële bedrijven was dit toch andere koek. En ik ben met mijn bijna zesenvijftig ook de jongste niet meer. Hoe dan ook, aan het begin van een mooie lentemiddag draaide ik mijn SEATje de parkeerplaats van de locatie op.

Beginnersfout

Begeleider Sebastiaan heette me bij de deur hartelijk welkom. Ik ontspande direct. De andere begeleiders Merijn, Jeroen en Annalie straalden eveneens zorgzaamheid en warmte uit. Binnen een paar minuten voelde ik me al op mijn gemak. En ook binnen een paar minuten kon ik mijn eerste beginnersfout op mijn conto bijschrijven. Op deze locatie wonen mensen met autisme. In de tuin ging ik aan het tafeltje tegenover een bewoonster zitten. Enthousiast vroeg ze mijn naam en begon over zichzelf te vertellen. De anderen werden even door andere zaken in beslag genomen. De bewoonster vertelde over iets dat ze jaren geleden was kwijtgeraakt. Nooit meer teruggevonden. Mijn natuurlijke reflex is om door te vragen, te spiegelen. Begrijp ik je goed? Maar dat is op locatie toch echt niet de bedoeling. Ik merkte wel dat ze steeds opgewondener werd en ik slaakte een zucht van verlichting toen de anderen zich voor de overdracht rond de tafel verzamelden.

Koken met sterren

"Stel je proactief op", had Sebastiaan nog gezegd in mijn intakegesprek. Welgemoed vroeg ik dan ook: "wat kan ik doen?" Met een brede grijns zei Jeroen: "ga jij maar voor iedereen koken." Ik gaf geen krimp maar stond vervolgens in de keuken naar een keramische plaat met allemaal klokjes, timers, streepjes en sterren erop te staren. Nog nooit mee gekookt, ben nog lang niet van het gas af thuis. Laat staan voor een man of vijftien. Toch lukte het me om op tijd een maaltijd op tafel te zetten. Maar onder het koken stond de bewoonster ineens hartverscheurend in de woonkamer te huilen. Jeroen troostte haar en glimlachte me toe: "iets te veel opwinding, Hans." Ik begreep hem meteen. Les 1 al geleerd.

Verwondering en bewondering

Na het eten gingen we wandelen en een andere nauwelijks verbale bewoonster gaf me meteen een arm en sprak een paar woordjes over haar mooie ketting en de knuffelaap onder haar arm. Na Goede Tijden, Slechte Tijden en een glaasje limonade was het bedtijd. Ik zou vele alinea's kunnen vullen met alleen al deze werkdag. Ik heb verwondering gevoeld. Bovenal bewondering. Voor collega's die dit fantastische werk doen. Weet je wat pas echt stoer is? Jongensachtige kerels, met een vuile luier uit een kamer van een van de bewoners te zien stappen. "Zo, ook weer geregeld", klinkt het dan. Ik ervaar hiervoor nog barrières. Zou ik dat ook kunnen? Maar één manier om daarachter te komen, toch? Gaan met die coronabaan!

Raak jij nou geïnspireerd door dit verhaal en wil je ook werken bij Philadelphia? Kijk bij onze vacatures!